Ekonomia i biznes

Kryzys krajowy jest bardzo trudnym stanem, odczuwają go nie tylko ludzie biedni, ale ci bogaci również, ponieważ wpływa bezpośrednio na wszystkich ludzi. Przed tego typu zjawiskiem nie można się jednak obronić, ponieważ dotyka bardzo szybko i długo trwa nikt się go nie spodziewa. Kryzys, jaki dotknął w ostatnim czasie Polskę nie należał do zbyt trudnych, ale dal się znaki wszystkim, ponieważ nikt się go nie spodziewał. Najbardziej na tego typie sytuacji ucierpieli ludzie pracujący w terenach stoczni czy fabryk, ponieważ te niestety upadły. Kryzys prowadzi przede wszystkim do tego, że rosną ceny i nikt nie umie tego powstrzymać największym jednak zagrożeniem jest tutaj bezrobocie ponieważ dotyka ono bardzo wielu ludzi. Ten stan rzeczy jest ciężki, ale na szczęście utrzymuje się tylko przez krotki czas po kilku tygodniach wszystko zaczyna się klarować ponieważ wszelkiego wsparcia udziela nam rząd. Jego działanie jest bardzo specyficzne ponieważ z jednej strony rząd nam pomaga, ale z drugiej później dziurę budżetową trzeba będzie jakoś zniwelować. Obniżenie zarobków jest to jednym z czynników, które powstają podczas kryzysu. Każdy pracuje po to, aby zarobić na swoje utrzymanie. Jego pensja jest wyrazem wysiłku, jakiego dokonał w określonym czasie jednak bardzo często bywa tak że owa praca jest nie równomierna do zarobku , a jest tak przede wszystkim w dobie kryzysu. W tym czasie ludzie mają wypłacane mniejsze pensje jest tak ponieważ każdy pracodawca szuka metody na to jak zmniejszyć starty. Zakład nie produkuje już tylu materiałów, ponieważ brak jest nowych zamówień, więc obniża płacę po to, aby nikogo nie musieć zwolnić. Jest to bardzo przykre rozwianie, ale często występuje tym bardziej, że każdy chce oszczędzać jak tylko może. Obniżenie płacy wpływa bezpośrednio na pracownika ponieważ wyrabia on te samą normę za niższe wynagrodzenie jest to bardzo trudna sytuacja do zaakceptowania na szczęście nie utrzymuje się ona zbyt długo, zazwyczaj jest tak że po kilku miesiącach sytuacja ulega naprawie a jeśli nie wtedy pracodawcy decydują się na zwolnienia ponieważ nie są już wypłacalni.

Po wprowadzeniu waluty euro do kraju, nie lada zadanie stało przed bankami komercyjnymi. Przede wszystkim banki komercyjne musiały zmienić waluty 12 różnych krajów na jedną wspólną. Musiały tego dokonać na wszystkich rachunkach bankowych, we wszystkich zapisach księgowych, w sprawozdaniach bankowych oraz w oprogramowaniu systemu informatycznego. Dodatkowo banki komercyjne musiały zaopatrzyć się w sporą ilość banknotów i monet euro, aby zabezpieczyć zapotrzebowanie tej waluty przy wymianie dotychczasowych nominałów. Równie trudnym zadaniem było przygotowanie całej procedury wymiany. Banki musiały poinformować klientów kiedy i jak będą mogli oni zamienić waluty, w taki sposób aby cały proces wymiany przebiegał jak najbardziej sprawnie. Koszty takiej wymiany musiały być również uwzględnione przy budżecie bankowym, gdyż procedura taka ciągnie za sobą generowanie nowych wydatków i kosztów. Ponadto banki komercyjne musiały uwzględnić wydatki na transport, magazynowanie i ubezpieczenie waluty podczas wywożenia jej za granice. Po zawiązaniu się unii europejskiej postanowiono w traktacie w krajach unijnych zostanie wprowadzona jednolita waluta, a mianowicie euro. Miało się to odbyć w trzech etapach. Pierwszy etap, tak zwany okres przygotowawczy, polegał na zakwalifikowaniu krajów, które spełniały warunki przyjęcia waluty oraz na wprowadzeniu nowych przepisów prawnych umożliwiających wykonanie tego zadania. Ponadto w etapie tym trzeba było przygotować systemy finansowe krajów. Drugi etap nazwano okresem przejściowym. Jego głównym celem było usztywnienie kursów walutowych, uruchomienie Europejskiego Banku Centralnego. Rozpoczęto również używanie nowej waluty w transakcjach gotówkowych, a także umożliwiono osobom prywatnym i firmom posiadanie rachunków bankowych w euro. W okresie końcowym czyli w trzecim, ostatnim etapie została wprowadzona do obiegu wspólna waluta, a narodowe, dotychczasowe waluty zostały wycofywane i zamieniane na euro. Od początku ostatniego etapu wszelkie wypłaty pensji i świadczeń odbywało się w nowej walucie.

1 stycznia 1999 roku w jedenastu krajach Unii Europejskiej wprowadzono nową, wspólną walutę, którą było euro. Był to ostatni etap integracji europejskiej zapoczątkowanej 1952 roku, kiedy to utworzono Europejską Wspólnotę Gospodarczą. Początkowo do unii należało sześć państw, a stopniowo ich liczba wzrosła do piętnastu. Kraj, który był zainteresowany przyjęciem wspólnej waluty musiał spełnić kilka kryteriów. Po pierwsze inflacja tego kraju nie mogła być większa niż 1,5% średniej stopy inflacji branej z trzech krajów unijnych, gdzie inflacja była najniższa. Po drugie deficyt budżetowy nie mógł być wyższy niż 3% PKB, a po trzecie dług publiczny nie mógł przekroczyć 60% PKB. Po spełnieniu tych kryteriów nie było przeciwwskazań, aby kraj mógł przyjąć wspólnotową walutę. Spośród piętnastu krajów dwa nie wyraziły zgody na wspólną walutę, a mianowicie Dania i Wielka Brytania oraz 2 nie spełniły warunków, czyli Grecja i Szwecja. Reszta krajów członkowskich, które spełniły określone w traktacie warunki mogła przyjąć wspólną walutę – euro. Wprowadzenie wspólnej europejskiej waluty niesie ze sobą wiele korzyści. Jedną z nich na pewno jest fakt obniżenia inflacji w krajach, które się na to zdecydowały. Kolejnymi korzyściami są ustabilizowanie wymiany walut oraz zminimalizowanie ryzyka walutowego. Wprowadzenie euro niweluje prawie do zera koszty, które są związane z wymianą walut, a przede wszystkim stabilizuje poziom cen produktów i usług we wszystkich krajach unii europejskiej. Od początku wprowadzenia wspólnej waluty starano się doprowadzić do ujednolicenia rynków krajów członkowskich. Przyczynia się to do otwarcia rynków i swobodniejszej możliwości eksportu i importu między krajami unijnymi. Przede wszystkim przedsiębiorcy nie muszą się martwić wysokim kursem euro w stosunku do waluty ich kraju i mogą spokojnie inwestować w handel zagraniczny, oczywiście w granicach unii europejskiej. Poza tym wspólna waluta ułatwia podróżowanie między krajami i nie trzeba się już przejmować wymienianiem waluty na walutę kraju, do którego zamierzamy udać się w podróż.

Czek jest papierem wartościowym, za pomocą którego wystawca rozporządza swoimi środkami pieniężnymi znajdującymi się na rachunku bankowym. Wystawienie czeku bez pokrycia powoduje odpowiedzialność karną. Czek pełni funkcję płatniczą, to znaczy że za jego pomocą można regulować zobowiązania. Czek obowiązkowo musi być wystawiony na blankiecie bankowym, na którym powinny być umieszczone następujące elementy: nazwa „czek”, suma czekowa cyfrą i słownie z zaznaczeniem waluty, bezwarunkowe polecenie wypłaty oznaczonej kwoty, nazwa banku, który ma wypłacić środki pieniężne, data i miejsce wystawienia, podpis wystawcy weksla, ewentualnie jego pieczęć. Istnieją następujące rodzaje czeków: gotówkowe (kasowe, które upoważniają do podjęcia środków pieniężnych), czeki rozrachunkowe (za ich pomocą można dokonać przelewu z konta na konto), czeki imienne, podróżne, na okaziciela, krajowe oraz zagraniczne. Jednakże w dobie kart płatniczych, przelewów internetowych i kart kredytowych, czeki wszelakiego rodzaju są już wypierane przez inne narzędzia finansowego transfery pieniężnego. Główny Inspektor Informacji Finansowej (GIIF) jest to instytucja mająca na celu przeciwdziałać wprowadzeniu do obiegu środków pieniężnych pochodzących z nielegalnych źródeł – ma przeciwdziałać praniu brudnych pieniędzy. Rejestracji podejrzanej operacji dokonuje się w postaci papierowej (zbroszurowanej czyli w postaci kolejno ponumerowanych kart wypełnionych pismem ręcznym lub maszynowym w sposób staranny, czytelny, trwały, z umieszczeniem daty i czytelnego podpisu osoby dokonującej zgłoszenia) oraz w postaci rejestru przy użyciu elektronicznego nośnika informacji. Elementy jakie należy zawrzeć w formularzu zgłoszeniowym to: data i miejsce dokonania transakcji, imię i nazwisko, obywatelstwo, adres, numer pesel oraz cechy dokumentu, na podstawie którego dokonano identyfikacji osoby dokonującej transakcji, kwotę, walutę oraz rodzaj transakcji, numer rachunku, który wykorzystano przy dokonaniu transakcji oraz dane dotyczące posiadacza lub dysponenta rachunku, dane osoby fizycznej, w imieniu której dokonano transakcji, a także tożsamość lub adres beneficjenta transakcji.