Banki uniwersalne
Banki uniwersalne to najczęściej spotykany rodzaj banków na rynku finansowym. Swoim działaniem obejmują najszerszy zakres bankowości komercyjnej. Nastawione są zarówno na klientów indywidualnych jak i firmy. Przedsiębiorstwa przez nie obsługiwane mogą być małe, średni i duże. Dla każdego rodzaju klienta banki takie posiadają w swojej ofercie odpowiednie pakiety usług, dostosowane do konkretnych potrzeb. Inne opcje są przedstawiane firmom a inne klientom indywidualnym. Ponieważ w tych sektorach konkurencja jest bardzo duża, banki prześcigają się w proponowaniu jak najlepszych produktów i rozwiązań, przez co usługi bankowe cały czas poprawiają się a klienci odczuwają coraz większy komfort z korzystania z tego rodzaju usług. Banki uniwersalne łączą działalność depozytowo – kredytową z obrotem papierami wartościowymi i funduszami inwestycyjnymi. Taka większa dywersyfikacja obszarów działań sprawia, że finanse banku, a co za tym idzie jego klientów, są bezpieczniejsze. Niesie to jednak za sobą większe koszty prowadzenia działalności, dlatego banki uniwersalne to najczęściej instytucje o szerokim, nawet globalnym zasięgu. Bank jest instytucją finansową, której głównym zadaniem jest obsługa i generowanie obiegu pieniądza. Dzieje się to poprzez skupianie kapitałów finansowych oraz oszczędności, czyli przyjmowanie depozytów, a następnie zamienianie ich w funkcjonujące kapitały, czyli kredyty udzielane klientom indywidualnym, firmom i instytucjom. Każdy bank to samodzielna i samofinansująca się instytucja, która działa opierając się na prawie bankowym oraz własnym statucie. Dochód generowany jest poprzez różnice, jakie wynikają z otrzymywanych odsetek za udzielane kredyty oraz prowizji płaconych za wykonywane usługi a odsetkami, jakie bank wypłaca z tytułu depozytów w nim złożonych. Banki mogą być depozytowo – kredytowe, inwestycyjne bądź uniwersalne, czyli mające cechy obydwu wcześniej wymienionych. Banki działają w zorganizowanym systemie bankowym, ustalającym reguły i zasady działania na rynku. Najważniejszy w tym systemie jest bank centralny – w Polsce jest to Narodowy Bank Polski. Pozostałe banki to banki komercyjne.
Inwestycje portfelowe to jedna z odmian inwestycji. Określane są one również mianem zagranicznych inwestycji pośrednich. Polegają one na tym, iż zakupywane są papiery wartościowe, a nie – jak w przypadku bardzo wielu inwestycji – jakieś konkretne firmy, dobra o charakterze materialnym, usługi i tym podobne. Na czym zatem konkretnie polega zarobek w przypadku inwestycji portfelowych? Otóż jeżeli inwestor kupuje wartościowe papiery takie jak między innymi akcje oraz obligacje, chce na nic zarobić – wszystko opiera się w tym miejscu o wahania walutowego kursu czy różnice stóp procentowych. Filozofia jest w tym przypadku bardzo prosta – kupić tanio, sprzedać drogo. Najczęściej jest tak, że ci inwestorzy, którzy są zainteresowani właśnie papierami wartościowymi, bazują przy podejmowaniu swoich decyzji w tym zakresie na ratingu określonego kraju. Rating zaś to – mówiąc najogólniej – wycena. Jest ona dokonywana przez niezależne instytucje finansowe i jej podstawowym zadaniem jest oszacowanie ryzyka. Nie jest żadną tajemnicą, że każda jedna inwestycja związana jest z jakimś ryzykiem – mniejszym albo większym, ale zawsze. Z tego właśnie powodu, kiedy jakieś państwo zawiera stosowne umowy z inwestorami z zagranicy, wprowadza do tychże umów tak zwane klauzule stabilizacyjne. Mają one nierozerwalny związek z takimi sytuacjami, gdyby w czasie trwania umowy zostały do przepisów prawnych w danym państwie wprowadzone jakiekolwiek zmiany. W ten sposób zagraniczni inwestorzy zabezpieczają opłacalność podjętych przez siebie działań. Wyodrębnić można trzy rodzaje klauzul stabilizacyjnych. Pierwszy z nich to klauzule zamrażające – czyli wprowadzające zakaz wprowadzania wyżej wspomnianych zmian. Drugim są klauzule równowagi ekonomicznej – czyli takie, że jeśli wprowadzone w prawie zmiany odbiją się na niekorzyść inwestora, dostanie on z tego tytułu odszkodowanie. I wreszcie trzeci rodzaj, a zatem klauzule hybrydowe – czyli takie, że w przypadku wprowadzenia zmian, nie będą one obejmowały inwestora.