Euro
1 stycznia 1999 roku w jedenastu krajach Unii Europejskiej wprowadzono nową, wspólną walutę, którą było euro. Był to ostatni etap integracji europejskiej zapoczątkowanej 1952 roku, kiedy to utworzono Europejską Wspólnotę Gospodarczą. Początkowo do unii należało sześć państw, a stopniowo ich liczba wzrosła do piętnastu. Kraj, który był zainteresowany przyjęciem wspólnej waluty musiał spełnić kilka kryteriów. Po pierwsze inflacja tego kraju nie mogła być większa niż 1,5% średniej stopy inflacji branej z trzech krajów unijnych, gdzie inflacja była najniższa. Po drugie deficyt budżetowy nie mógł być wyższy niż 3% PKB, a po trzecie dług publiczny nie mógł przekroczyć 60% PKB. Po spełnieniu tych kryteriów nie było przeciwwskazań, aby kraj mógł przyjąć wspólnotową walutę. Spośród piętnastu krajów dwa nie wyraziły zgody na wspólną walutę, a mianowicie Dania i Wielka Brytania oraz 2 nie spełniły warunków, czyli Grecja i Szwecja. Reszta krajów członkowskich, które spełniły określone w traktacie warunki mogła przyjąć wspólną walutę – euro. Wprowadzenie wspólnej europejskiej waluty niesie ze sobą wiele korzyści. Jedną z nich na pewno jest fakt obniżenia inflacji w krajach, które się na to zdecydowały. Kolejnymi korzyściami są ustabilizowanie wymiany walut oraz zminimalizowanie ryzyka walutowego. Wprowadzenie euro niweluje prawie do zera koszty, które są związane z wymianą walut, a przede wszystkim stabilizuje poziom cen produktów i usług we wszystkich krajach unii europejskiej. Od początku wprowadzenia wspólnej waluty starano się doprowadzić do ujednolicenia rynków krajów członkowskich. Przyczynia się to do otwarcia rynków i swobodniejszej możliwości eksportu i importu między krajami unijnymi. Przede wszystkim przedsiębiorcy nie muszą się martwić wysokim kursem euro w stosunku do waluty ich kraju i mogą spokojnie inwestować w handel zagraniczny, oczywiście w granicach unii europejskiej. Poza tym wspólna waluta ułatwia podróżowanie między krajami i nie trzeba się już przejmować wymienianiem waluty na walutę kraju, do którego zamierzamy udać się w podróż.
Rynek dzieli się na trzy kryteria: kryterium zasięgu terytorialnego, kryterium przedmiotu wymiany oraz kryterium dominacji podmiotu rynku. Kryterium zasięgu terytorialnego wyróżnia rynek lokalny, regionalny, krajowy, zagraniczny, międzynarodowy oraz globalny. Kryterium dominacji podmiotu rynku wyróżnia rynek sprzedawcy oraz rynek nabywcy. Natomiast kryterium przedmiotu wymiany wyróżnia rynki finansowe, rynki pracy oraz dóbr i usług. Rynek dóbr i usług dzieli się na runek dóbr i usług konsumpcyjnych oraz rynek dóbr i usług produkcyjnych. Rynek dóbr i usług konsumpcyjnych dzieli się na rynek dóbr nietrwałych, rynek dóbr trwałego użytku oraz rynek usług konsumpcyjnych, który dzieli się na rynek indywidualny, rynek zbiorowy oraz rynek ogólnospołeczny. Natomiast rynek dóbr i usług produkcyjnych dzieli się na rynek surowców i materiałów, rynek inwestycyjny oraz rynek usług produkcyjnych. Owa klasyfikacja najczęściej przedstawiana jest w postaci tabelarycznej i stanowi podstawę podziału rynku. Badania marketingowe można sklasyfikować według przedmiotu badania, charakteru informacji, kryterium częstotliwości badania, kryterium funkcjonalności oraz według charakteru zbiorowości respondentów. Badania marketingowe według przedmiotu badania dzielą się na: badania rynkowe (popyt, podaż, cena), warunki działania na rynku (konkurencja, preferencje konsumentów, zachowanie personelu) oraz na rezultat działania (wielkość sprzedaży, zysku, jaki jest udział firmy w rynku, wizerunek firmy). Według charakteru informacji badania marketingowe można podzielić na: badania ilościowe (dane prezentowane są za pomocą liczb) oraz badania jakościowe (dane prezentowane są za pomocą opisu). Według kryterium częstotliwości badania marketingowe dzielą się na ciągłe, okresowe oraz sporadyczne. Według kryterium funkcjonowania badania marketingowe dzielą się na opisowe, wyjaśniające, innowacyjne, prognostyczne oraz kontrolne. Natomiast według charakteru zbiorowości respondentów badania marketingowe dzielą się na badania wśród konsumentów, wśród przedstawicieli firm i instytucji oraz wśród ekspertów w danej dziedzinie.